ภาค ส : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 261 / 425

ประโยค๑ – พระธัมม์ปทัฏฐกถาแปล ภาค ๒ – หน้าที่ 150 พวกมคะ. ใคร กราบทูลอย่างนั้น พระเจ้าข้า? พระราชา, นายบ้าน, พ่อ. พวกมคะ. ขอบคุณ พวกบ้านพระองค์ไม่ได้เป็นโจร, แต่พวก ข้าพระองค์ ชำระหนทางไปสวรรค์ของตน

ในหน้าที่ 150 ของพระธัมม์ปทัฏฐกถาแปลกล่าวถึงการสนทนาที่มีกลุ่มคนกราบทูลพระราชาเกี่ยวกับการทำบุญเพื่อเข้าสู่สวรรค์ และพระราชาทรงให้คำชี้แนะซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการทำกรรมดีไม่เพียงแต่สำหรับตัวเ

ประโยค๒ - พระตรีมังปิฎกฉบับแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 153 นายมะ ปลูกต้นทองหลางต้นหนึ่งไว้ ไม่สู้พาศา แล้วปูแผ่นศิลาคราวที่โคนต้นทองหลางนั้น พวกที่เข้าไปแล้ว ๆ สู้ศาลา แลดูซ่อฟ้า อ่านหนังสือแล้ว ข้อพูดกันว่า

ในบทนี้พูดถึงการที่นายมะได้ปลูกต้นทองหลางและสร้างศาลาเพื่อเป็นที่พักสำหรับผู้มาทำบุญ นางสุนันทาคิดว่าเข้าไปทำศาลาอาจจะทำให้พวกเขาไม่สามารถได้ส่วนบุญ แต่สุธรรมกลับมีความคิดสร้างสาระโบกธรณีเพื่อช่วยเหลื

ประโยค- พระอัฏฐบุตรฉบับแปล ภาค 2- หน้าที่ 159 เจ้าจักเยี่ยมหญิงสาวของเจ้าไหมเล่า? นางนกยาง. หมอผมจังไปในที่นั้นได้อย่างไร ท้าวสักกะ ตรัสว่า "เราจักนำเจ้าไปในที่นั้น" ดังนี้แล้ว นำไปสู่ทวีโลก ปล่อยไว้

ในบทนี้ ท้าวสักกะนำทางนางนกยางไปยังทวีโลก โดยมีการสนทนาเกี่ยวกับการพบปะกับหญิงสาวและการรับรู้เกี่ยวกับความงามของพวกนาง พระมหาสีทัง 3 เข้ามาเกี่ยวข้องในการสนทนา และนางนกยางแสดงความปรารถนาที่จะพบหมอผมขอ

ประโยค๒ - พระธัมม์ปัททุติฉบับแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 160 หว้างสักกา เจ้าผึ้งรักษาโอวาทที่เราให้ไว้ได้ไหม? นางนกยุง รักษาได้ พระเจ้าข่า. ลำดับนั้น หว้างสักกา ก็ประทานศีล & แก่นาง แล้วว่า "เจ้าของเป็นผู้มี

เรื่องที่เล่าถึงนางนกยุงที่รักษาศีล ดำเนินตามคำสอนของหว้างสักกาและผลของการรักษาศีลอันนำไปสู่วิวัฒนาการในชีวิต นางได้พบกับการชูชีวิตและการเปลี่ยนแปลง เมื่อไรก็ตามที่นางไม่ได้ปลาด้วยการเอาเอง จะพบกับควา

ประโยค - พระธัมปทัฏฐกถาแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 161 ต่อมา ในเวลาที่นางมีอายุรวา ๕๕-๖๕ ปี ท้าวสักกะทรงคำนึงถึงว่า "นางเกิดที่ไหนหนอ?" (ได้) เห็นแล้ว ทรงจามร่า "บัดนี้ควรที่จะไปนั่น" ดังนี้แล้ว จึงทรงอภิเษก

เนื้อหาในหน้านี้พูดถึงเหตุการณ์ที่ท้าวสักกะคิดถึงนางผู้มีอายุประมาณ 55-65 ปี และการเสด็จเข้าสู่เมืองพาราณสีเพื่อเสด็จอภิเษก พร้อมกับเหตุการณ์การแจกจ่ายฝีกเหลือง การพูดคุยเกี่ยวกับศิล รวมถึงการสร้างควา

ประโยค๖ - พระจิตบนที่ถูกจูบแสก ภาค ๒ - หน้าที่ 162 ลักเอาไปได้ ให้รู้จักพระองค์แล้ว ตรัสว่า "นี่ทรัพย์สำหรับเลี้ยง ชีวิตของเธอ, เธอจงรักษาศีล ๕ อย่าให้ขาด" แล้วแต่ศีกหลีกไป. [nang สุขาดิาจของอสูร] ฝ่า

ในเนื้อหานี้กล่าวถึงการรักษาศีล ๕ ของนางสุขาดา ที่ทำให้เธอมีรูปสวยและพรหมจรรยาที่ดี โดยประวัติศาสตร์รายงานว่า ท้าวสักกะได้เห็นความดีนี้และพยายามนำเธอกลับจากภพอสูร ด้วยการสร้างภาพของความรักและการเลือกผ

ประโยค๙ - พระอึมปัททุถูกถ่ายแปล ภาค ๒ - หน้า ๑๕๓ กาลประมาณเท่านี้ บัดนี้ได้แล้ว ผู้ที่แก่กว่านี้เล สมควรแก่พระ ชิตาของท่านเถอะ" ดังนั้นแล้ว จึงหลีกไป ฝ่ายท้าวสักกะ ทรงจับอสรัญญาที่มือแล้ว ทรงประกาศ ว่

ในดาวน์โหลดที่เกิดขึ้นในสัมมิลินวัน ท้าวสักกะทรงเตรียมการเกี่ยวกับอสรัญญ์และการเสด็จของพระพักตรุสุเทพนคร โดยได้รับการสนับสนุนจากมาตลี เมื่อนกหนึ่งร้องเสียงดัง ทำให้เกิดความตื่นตกใจ แต่ท้าวสักกะได้ให้ค

ประโยค๒ - พระฐัมม์ทัฬฐถูกแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 164 เข้าไปสู่สุริยตามทางที่มาแล้วนั้นแล ไม่ยกสะขึ้นอีก. ฝ่ายท้าวสักกะ ทรงนางสาวอรุושרซื้อสุขาไปพนนครแล้ว ทรงสถานาไว้ในตำแหน่งหน้าหมานองอัปสร ๒ โกฏกิ่ง. งาม

เนื้อหานี้กล่าวถึงการที่ท้าวสักกะพานางสาวอรุผู้หญิงทำการขอพระราชาที่จะให้ติดตามไปในทุกที่ อีกทั้งยังมีการอภิปรายถึงพวกอรุทธที่พยายามจะรบกันเพื่อทดสอ

ประโยค๙ - พระธัมมปทุฒอุคฉลับแปล ภาค ๒ - หน้าid 165 ประมวลนั้น บัณฑิตทั้งหลายมีพระพุทธเจ้าเป็นต้น สรรเสริญ แล้ว เพราะว่าการบรรลุคุณสมซึ่งเป็นโลเกียและโลภุตตะเมฉ ทั้งหมด่อมมีได้ เพราะอาณาจักวาไม่ประมาณ

บัณฑิตยกย่องพระพุทธเจ้าเกี่ยวกับความไม่ประมาณ ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่ส่งผลให้เข้าถึงความเป็นผู้ประเสริฐ ความไม่ประมาณนำไปสู่คุณวิเศษในโลกจึงเป็นที่ชื่นชมในวงการบัณฑิต การเข้าใจและใช้ความไม่ประมาณทำให้บัณ

ประโยค2 - พระรัชทัณฑ์ถูกฉบับแปล ภาค 2 - หน้าที่ 166 ถามว่า "เพราะเหตุไง ?" วิสัชนาว่า "เพราะความประมาณเป็นต้นเค้าของความวิบัติ ทุกอย่าง" จริงอยู่ ความเป็นผู้โหว่ร้ายในมนุษย์ก็ยัง คำเข้าถึง อายกดี ล้ว

บทนี้วิจัยว่าความประมาณเป็นสาเหตุของวิบัติต่างๆ ในมนุษย์ และวิเคราะห์การดำรงอยู่ของพระอริยบุคคลอย่างพระโสดาบัน แม้ในบริษัทที่มีประชุมกันมาก รวมถึงการเปรียบเทียบกับหลักธรรมในพระพุทธศาสนา เช่น ความโหว่ร

ประโยค๒ - พระธรรมบทที่ถูกถอดแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 168 น้อยบางจะนัน; ควรเผสังโฆษนั่นด้วยไฟอัปอาญเสียแล้ว ทำให้เป็นของไม่ควรเกิดขึ้นอีก" ดังนี้แล้ว ทรงหลงพระรัศมีปรากฏ ประหนึ่งว่า ประทับนั่ง ณ ที่พระหน้า

บทพระธรรมนี้แสดงถึงความสำคัญของการไม่ประมาทและการเห็นภัยในความประมาท โดยการเผาสังโฆษในใจเพื่อไม่ให้มีการเกิดขึ้นอีก เหตุการณ์นี้นำไปสู่การพัฒนาจิตที่ไม่หลงใหลในสิ่งที่ไม่แท้จริง เช่น อวิชชาและความโลภ

ประโยค - พระบรมฯ ทรงถูกอัปลายแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 171 ข่าวว่า เธอทำอย่างนั้น จริงหรือ?" เมื่อท่านกรมฤทูลว่า "แน่แต่ พระองค์ผู้เป็นเจริญ ข้าพระองค์ไม่มีความคิดคล้อยคำยกย่อง ข้าพระองค์ อายพวกมนุษย์ที่เป็

ในเนื้อหานี้ พูดถึงความคิดเห็นเกี่ยวกับการแสวงหาอาหาร และการใช้ชีวิตของพระบรมฯ ที่มีความคิดซับซ้อน และการเปรียบเทียบกับนกแกงเต่าที่อยู่อย่างสันโดษ ใกล้แม่คงคา ท่านกรมได้สะท้อนให้เห็นถึงคุณค่าของธรรมชา

ประโยค 2 - พระยืนป็อกขอถวายแปล ภาค 2 - หน้าที่ 172 [ท่าวสักกะทรงทดลองพระยานแกะเต่า] ท่าวสักกะทรงรุ่งอยู่ ทรงเห็นเหตุขึ้นแล้ว ทรง (บันดาล) ให้ฉันไม้เนี่ยมเกี่ยวพันอุปกรณ์ของตน เพื่อจะทดลองพระยานก แกะเต

บทที่ 172 ของพระยืนป็อกขอถวายแปลนี้เล่าถึงการทดลองของท่าวสักกะที่ใช้ไม้เนี่ยมเพื่อทดลองพระยานกแกะเต่า การดื่มน้ำของพระยานแกะเต่าในแม่น้ำคงคา และการนำพาของท่าวสักกะไปยังป่ามะเดือนรวมถึงการสนทนากับพระยา

ประกโมค - พระธัมมปทุตฺตของแปล ภาค 2 - หน้าที่ 173 และในที่นี้ต่างกัน ที่เหลือเหมือนกันทั้งนั้น. [ภิฏกุฏควรปรารถนาน้อยและมีสันโดษ] พระศาสดา ครั้นทรงนำพระธรรมเทศนานี้มาแล้ว ตรัสว่า "ทั่วสักกะ ในกาลนั้น

ในบทนี้กล่าวถึงพระศาสดาที่ตรัสสอนเกี่ยวกับความสำคัญของการมีความปรารถนาน้อยและการตั้งอยู่ในหลักธรรมอันนำไปสู่พระนิพพาน พระอาจารย์ชี้ให้เห็นว่าความไม่ประมาทเป็นหนทางที่สำคัญในการเข้าถึงธรรมะ และการประคั

ประโยค2- พระบรมรูปฉัตรกุณฑลแปล ภาค 2 - หน้าที่ 174 บทพระคาถาว่า นิพพานสุขาส ลสนิติเก ว่าด้วยใน ที่ใกล้ที่เดียวแห่งกุศลสมรินพาน (การดับกิเลส) บาง อนุปทา- ปริมาณสมรินพาน (การดับด้วยายาเชื่อมได้) บาง. ใ

บทพระคาถาว่าด้วยเรื่องนิปพานสุขาส ที่ตีความหมายเกี่ยวกับการดับกิเลสและการบรรลุอรหัติ เรื่องเล่าถึงพระติสสเถระที่บรรลุอรหัติตามพระคาถา และมีคนจำนวนมากกลายเป็นอริยะบุคคล เช่น พระโสดาบัน พร้อมด้วยเทศนาที

ประโยค๑ - พระตรีมังปัณฑ์ฉบับแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 175 ๓. จิตตรวรรค วรรณนา ๑. เรื่องพระเมเมียเถาะ (๒๔) [ข้อความเบื้องต้น] พระศาสดา เมื่อประทับอยู่ที่ภูเขาซองลา ตรงปราร ท่านพระเมเมียะ ตรัสพระธรรมเทศนานี้

พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ที่ภูเขาซองลา ได้ตรัสพระธรรมเทศนาเกี่ยวกับพระเมเมียเถาะ โดยระบุถึงความสำคัญของการประกอบความเพียรและธรรมชาติของจิต นอกจากนี้ยังพูดถึงการที่พระเมเมียะถูกคำครอบงำและการต้องรอคอยเพื

ประโยค - พระธีรราชทัศน์ฉบับแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 177 บทว่า ทุนวิจารณ์ ความว่า อันบุคคลห้ามได้ยาก เพราะเป็นธรรมชาติดีที่รับได้ง่าย เพื่อจะห้าม (กัน) จิตอันไปอยู่ สู่สภาพฉัน. สองบทว่า อุตสาหิโระ เตณะ คว

บทความนำเสนอปรัชญาเกี่ยวกับการฝึกจิตและการรู้จักตนเองที่ลึกซึ้ง โดยกล่าวถึงขั้นตอนการพัฒนาทักษะต่างๆ ที่ส่งเสริมโชคลาภและปัญญาในผู้ฝึก ปรัชญานี้ถูกอธิบายผ่านตัวอย่างของนายช่างและการปรับปรุงศิลปะแห่งกา

ประโยค- พระจุฬ์ทัศมีฉบับแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 178 บทว่า วารีโอว แล้วว่า ดูปลา สองว่่า ถา เ จิตาโต ได้แก่ อันพรานเบ็ดชัดไปบนบก ด้วยมือ เท้า หรือด้วยเครื่องคัด มีท่าทายเป็นต้น อย่างใดอย่างหนึ่ง พึ่งทราบว

บทความนี้วิเคราะห์พระคาถาในพระจุฬ์ทัศมี โดยเน้นความสำคัญของน้ำและอาลัย คำว่า โอกะ จึงมีความหมายเชิงลึกเกี่ยวกับการยึดมั่นในวิสัยที่ดี และการพัฒนาจิตใจให้มีความเข้มแข็ง นอกจากนี้ยังอธิบายรายละเอียดเกี่

ประโยค๑๒ - พระธรรมปทุฐุกถูลจะแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 179 อีกนั่หนึ่ง จิตนี้ คือทั่งละบ่วงมารือก็คือเสววัตถุไมได้ ตั้งอยู่ ยอดมจีนรุน ดูปลานั้นน่ะ นั่น เพราะฉะนั้น โยคาวจร ควรละ บ่วงมารเสีย คือควรละบ่วงมาร

ประโยค๒ - พระจัมปิทัศถูกแปล ภาค ๒ - หน้า 180 ๒. เรื่องภิกษุรูปใดปฐนู [๒๕๕] [ข้อความเบื้องต้น] พระศาสนามีประทับอยู่ในพระเถรวัณ ทรงปรารภภิกษุใด รูปหนึ่ง ตรัสพระธรรมเทศนาว่า "ทุนิจกุคุสต สทุโน" [อัปปิ

พระศาสนาได้ส่งเสริมและพัฒนาจิตใจผู้คนผ่านทางการสอนพระธรรม โดยเฉพาะในการใช้ชีวิตตามแนวทางของพระสงฆ์ เรื่องเล่าเกี่ยวกับภิกษุรูปหนึ่งที่ได้รับเกียรติให้แสดงธรรมในบ้านของอัปปิกา และการอุปถัมภ์ของนางผู้เห